“Wees niet bang, want Ik ben met u, schrik niet, want Ik ben uw God. Ik versterk u, Ik help u, Ik steun u met Mijn sterke rechterhand.” Jesaja 41:10
Elke avond zat Tanya naast haar telefoon, nerveus wachtend op een telefoontje van haar man, die aan het front vocht. “De nacht dat de telefoon niet ging, was de ergste dag van mijn leven,” zegt Tanya. “Ik begon hysterisch te huilen, en Maxim, mijn 9-jarige zoon, rende naar me toe en schreeuwde of zijn vader oké was.”
De dagen zonder iets te horen van de man van wie ze meer hielden dan van het leven, veranderden al snel in weken, en daarna maanden, zonder een enkel woord van hem.
Toen het gevecht hun buurt bereikte, werden Tanya en Maxim gedwongen om voor hun leven te vluchten, waarbij ze alles achterlieten wat ze hadden. Na een angstaanjagende busrit van 11 uur werden de twee met open armen en liefdevolle knuffels ontvangen in ons Vluchtelingencentrum. Daar regelden we een appartement voor hen en begonnen we hen te voorzien van alle diensten en benodigdheden die ze nodig hadden om gezond te blijven.
Nadat ze zich hadden gevestigd, hebben we Tanya, die kapster is, in dienst genomen om haar diensten te verlenen aan de ouderen in onze zorg, terwijl Maxim begon deel te nemen aan ons onderwijsprogramma.
Ongeveer een week later ging eindelijk Tanya’s telefoon. Het was haar geliefde man die haar vertelde dat hij gevangen was genomen en nu een krijgsgevangene was. Ze viel huilend op haar knieën bij het horen van zijn stem. Helaas heeft ze sindsdien niets meer van hem gehoord.
Mijn familie, laten we deze dierbare familie en anderen zoals zij, die zoveel in hun leven hebben verloren, blijven steunen. Moge God jullie rijkelijk zegenen voor jullie snelle hulp aan de lijdenden, die zo dringend onze tedere, liefdevolle zorg nodig hebben.
