Door Don Horwitz
In een met sneeuw bedekt dorp zat de 84-jarige Olga alleen, rouwend om haar man die drie jaar geleden was overleden. De bittere kou sneed door haar heen, maar de pijn van eenzaamheid was ondraaglijk. Zonder geld voor verwarming vocht ze om wakker te blijven, bang dat als ze in slaap zou vallen, ze misschien nooit meer haar ogen zou openen.
Het was rond middernacht toen de telefoon ging in ons seniorenverzorgingshuis. Een bezorgde buur vertelde ons over een oudere vrouw die al dagen niet was gezien. Ons reddingsteam ging onmiddellijk op pad om haar te vinden. Wat ze ontdekten was hartverscheurend: een broze vrouw, hevig rillend en helemaal alleen. We brachten Olga naar ons warme en liefdevolle huis, waar ze met open armen en zorgzame harten werd ontvangen. Deze lieve vrouw barstte in tranen uit toen we haar verzekerden dat ze nu veilig was en nooit meer alleen zou zijn.
“Iedereen hier zorgt zo goed voor me,” zei Olga. “Wat een geschenk is het om mensen in mijn leven te hebben die me liefde tonen, me aandacht geven en oprecht om me geven, om hoe ik me voel en wat ik nodig heb. De nacht dat ik werd gered, dacht ik dat ik mijn ogen nooit meer zou openen. Maar kijk eens naar me hier vandaag—het is een wonder!”
Mijn familie, met jullie levensreddende Gaven van Liefde kunnen we doorgaan met het zegenen en redden van onze lijdende oudere Joodse broeders en zusters in hun grootste tijd van nood.
