Verhaal: Onze Kinderen Staan Op

“Hun kinderen zullen vermaard zijn bij alle volken, heel de aarde kent hun nageslacht. Dan zullen allen die hen zien erkennen: Dat zijn de kinderen die de HEER heeft gezegend.” (Jesaja 61:9)

Onze kinderen staan op! Wat een zegen is het om onze kinderen met een lach op hun gezichten te zien. Ze komen tot leven zodra we hun zielen nieuw leven inblazen door middel van onze rehabilitatieprogramma’s voor kinderen. Diezelfde kinderen die werden misbruikt en verwaarloosd staan nu op als individuen terwijl wij ze oprichten naar Israël!

Alleen dankzij uw samenwerking, liefde en gebeden zijn wij in staat om onze levensreddende diensten aan te bieden die het leven van onze kinderen veranderen. Samen kunnen we hen thuisbrengen naar Israël, gezond en compleet.

Verhaal: Ludmilla Onder Onze Zorg

“U Heer, verhoort de wens van de nederigen, U bemoedigt hen en luistert met aandacht.” Psalm 10:17

Toen wij Ludmilla en haar vader ontmoetten om hen voor te bereiden op haar verhuizing naar ons Kalaniot Kindertehuis, werd ik meteen geraakt door het immense verdriet in haar ogen. Ludmilla’s moeder is één jaar geleden plotseling overleden aan een nare en tragische ziekte die haar lichaam snel overnam. Vlak na de dood van haar moeder ontwikkelde haar vader een verslavingsprobleem dat zo ernstig was dat hij nu niet langer in staat is om voor Ludmilla te zorgen.

Deze lieve en extreem gevoelige 15-jarige houdt zoveel van haar vader. Ze heeft de last van de ziekte van haar vader op zich genomen en heeft met heel haar hart geprobeerd hem te helpen om van zijn verslaving af te komen. Helaas is dit gewoon te veel gevraagd van een 15-jarige, en heeft het haar in een diepe depressie gebracht.

Op dit moment ontvangt Ludmilla intensieve psychologische zorg terwijl ze in ons Kalaniot-huis woont. We hebben met haar vader samengewerkt en hem overgehaald om een werk- en rehabilitatieprogramma te volgen in Israël, waar hij nu bezig is om zijn leven weer op de rit te krijgen. Ons doel is om deze dochter en vader in Israël te herenigen, waar ze verder kunnen gaan met een gezonde nieuwe start in hun leven. Dit is waar aliyah allemaal om gaat: Joodse levens oprichten zodat ze gezond en weer volledig zijn, en ze dan thuisbrengen naar Israël waar ze zich kunnen richten op God.

Verhaal: God’s “Wake Up Call”

Ik kan niet zeggen dat we altijd ontspannen of tevreden zijn als het gaat om het beantwoorden van Gods roeping om het lijdende Joodse volk te bemoedigen en te zegenen. God zendt ons vaak een soms erg pijnlijke wake up call (schudt ons wakker), niet om te straffen, maar om ons dichter naar Hem toe te trekken.

Met immens verdriet en een bezwaard hart moet ik u dit nieuws brengen. Een moeder benaderde ons kinderteam en smeekte ons om haar dochtertje van één jaar en acht maanden mee te nemen omdat zij niet voor haar kon zorgen. Ons levensreddende Kalaniot Kindertehuis is alleen opgezet en bemand om kinderen van drie jaar en ouder op te nemen. Wij kwamen in actie hebben een team opgesteld dat in staat zou zijn om voor een kind van deze leeftijd te zorgen. De nacht voordat de moeder haar dochtertje naar Kalaniot zou brengen, heeft de vader de baby vermoord. We hadden geen enkele aanwijzing dat het leven van het kind in direct gevaar was.

Deze tragedie liet onze stichting schudden op haar grondvesten. God heeft ons deze “wake up call” gestuurd om ons Kalaniot Kindertehuis uit te breiden zodat we nooit meer een dierbaar jong Joods leven zullen verliezen. Dit was een duidelijke boodschap hoe wanhopig en gevaarlijk de omstandigheden op dit moment zijn voor verarmde Joodse families en hun kinderen.

Door ons geloof in God zijn we verder gegaan en hebben we voor een nieuw gebouw gezorgd en hebben wij een speciale noodeenheid kunnen bouwen voor baby’s in crisis.

Ik bid dat u met ons wil samenwerken en samen met ons Gods roeping wil beantwoorden. Uw liefdevolle giften zullen niet alleen een lijdend kinderleven redden en veranderen, maar ook grote betekenis geven aan de kleine baby die het hare verloren heeft.

Verhaal: Eugenes Aliyah

De 18-jarige Eugene Fursenko ging net zitten om zijn ontbijt op te eten toen een harde dreun op zijn deur hem deed opschrikken. De verrassingsbezoeker gaf Eugene opdracht om zich te melden aan het commissariaat van het Oekraïense leger, de instantie die over de dienstplicht gaat. Het koude zweet brak Eugene uit terwijl zijn hart bonsde. Toen hij de voordeur sloot trilden zijn handen zo erg dat ze van de deurklink afgleden. Eugene liet zich op de grond vallen terwijl hij het bericht vasthield dat hij als zijn doodvonnis beschouwde.

“Als je gaat vechten in Oost-Oekraïne, leef je in een wetteloze, onvoorspelbare hel. Voor een Jood is het zelfs nog erger. Ik zou niet alleen tegen de rebellen vechten, maar ik zou ook het doelwit zijn van antisemitische aanvallen door mijn medesoldaten. Ik zou met trots vechten voor een land dat mij respecteerde en me waardig behandelde, maar als een Oekraïense Jood zou ik als een hond worden behandeld.”

Eugene benaderde ons aliyah-team voor hulp. Dankzij uw partnerschap en financiële steun kunnen we samen een groot “Halleluja” roepen, omdat Eugene nu aliyah heeft gemaakt!

“Ik wil iedereen bedanken die mijn aliyah heeft ondersteund,” zegt Eugene. “Er is mij een nieuwe kans gegeven in het leven en ik ben zo trots om een Israëlische burger te zijn. Ik kijk ernaar uit om te dienen in het Israëlische leger, waar ik kan bijdragen aan de bescherming van mijn nieuwe thuisland. U heeft mijn leven veranderd en mij hoop voor de toekomst gegeven! Nogmaals bedankt voor uw liefde en steun.”

Verhaal: Aaron en Natella

Natella Boorstyn, een nucleair wetenschapper, werd gedwongen tot een radioactieve nachtmerrie toen ze werd opgeroepen om toezicht te houden op de insluiting en het opruimen van de kernramp van Tsjernobyl. Ze werd naar de plaats van de ramp gestuurd met geïmproviseerde beschermende kleding gemaakt van loden lakens. Dit heeft ertoe geleid dat ze is blootgesteld aan een dosis straling gelijk aan 1.000 röntgenfoto’s. Natella heeft haar tijd bij Tsjernobyl overleefd, maar ze heeft er haar leven lang ernstige gezondheidsproblemen aan overgehouden die er nu toe hebben geleid dat ze bedlegerig is en niet in staat is om te communiceren.

Natella en Aaron waren nog maar drie jaar getrouwd voor de ramp van Tsjernobyl. De plannen van het paar veranderden snel toen Natella werd opgeroepen. Ze zetten hun hoop en toekomst op pauze terwijl Natella haar leven riskeerde om de levens van anderen te redden.

…“”Ik weet niet zeker hoeveel ze op dit moment begrijpt, maar ik praat tegen haar en zit de hele dag bij haar,” zegt Aaron. “Zij is mijn liefde en het breekt mijn hart om haar zo te zien lijden.”…

Natella was één van de 90.000-200.000 die het werk in het gebied van de kernsmelting overleefde. Ze kwam uitgeput en mentaal getekend voor het leven terug. Een paar jaar later begonnen haar gezondheidsproblemen en ze zijn sindsdien blijven bestaan. Aaron heeft altijd aan haar zijde gestaan om voor haar te zorgen en van haar te houden terwijl ze voor haar leven vocht.

 

Samen kunnen we Aaron steunen terwijl hij voor Natella zorgt tijdens haar laatste dagen. Laten we dit paar overspoelen met Gods liefde en hem laten zien hoeveel christenen om hen geven door hen te voorzien van medische zorg, voedsel, kleding en liefde. Laten we hen samen zegenen en ze naar God laten opstijgen, precies zoals hij ons heeft opgeroepen te doen.

Verhaal: Chaim

Chaim, een overlevende van de Holocaust, was slechts 10 jaar oud toen het Duitse leger Kiev overnam en speciale SS-eenheden klaarstonden om bevelen uit te voeren om alle Joden die daar woonden uit te roeien.

Op 28 september 1941 werd de volgende aankondiging overal in de stad opgehangen:

“Alle Joden in de stad Kiev en haar omgeving moeten op maandag 29 september 1941 om 8 uur ‘s ochtends op de hoek van de straten Melnikova en Dokhterivskaya (naast de begraafplaats) verschijnen. Neem documenten, geld en kostbaarheden, warme kleding, bedlinnen enz. mee. Joden die dit bevel niet opvolgen en ergens anders worden gevonden, zullen worden doodgeschoten. Burgers die de door Joden achtergelaten woningen betreden en de dingen die erin staan wegnemen, zullen worden doodgeschoten.”

Chaims moeder haastte zich naar huis en verzamelde alles wat ze maar in een oude kussensloop kwijt kon en vluchtte midden in de nacht om samen met haar geliefde zoon onder te duiken. De volgende dag, op Yom Kippur 1941, werden bijna 34.000 Joden naar de rand van het Babi Bar-ravijn gemarcheerd, gedwongen zich uit te kleden en met machinegewerenhet ravijn in geschoten.

In de twee jaar daarna leefden Chaim en zijn moeder in angst en trokken zij van dorp naar dorp, terwijl ze zich verborgen hielden om te ontsnappen aan de terreur en de executies die zich voor hun ogen voltrokken.

Vandaag de dag wordt Chaim nog steeds in de greep gehouden door het trauma van zijn verleden. Om bij ons dagelijks voedingsprogramma te komen moet Chaim langs een muur lopen met daarop een boodschap gericht aan hemzelf en zijn Joodse naasten: “Nieuw jaar – Nieuwe terreur” voor Joden.

Chaim en andere oudere Joodse mensen hebben al zoveel geleden en hebben onze hulp nodig, en ze hebben het nu nodig. Er is geen nieuwe morgen voor hen die sterven en alleen zijn in Oekraïne.

Verhaal: Misha

Misha, 7 jaar oud, woonde met zijn grootmoeder, moeder en drie broers en zussen in een uitgewoond eenkamerappartement. Hij had sinds zijn babytijd al last van een ernstige vorm van astma. Hij was erg klein voor zijn leeftijd en kon nog helemaal niet praten. Zijn familie was ten einde raad op zoek naar hulp voor zijn spraakhandicap, want een arts konden ze niet betalen. Misha kon niet naar de plaatselijk school, want de onderwijzers waren niet getraind in communicatie met kinderen die niet kunnen praten. Als er niets zou gebeuren, zou Misha zijn hele leven geïsoleerd en zonder enige vorm van hoop moeten leven.

Misha’s grootmoeder noemt zijn transformatie een “wonder.”

Het was tijd om in te grijpen. We namen Misha onder onze hoede en zorgden meteen voor een volledig medisch onderzoek. De artsen ontwikkelden eerst een behandelplan om de astma van Misha onder controle te krijgen, zodat hij gemakkelijker zou kunnen ademen. Vervolgens werd vastgesteld dat de spraakhandicap van Misha niet van fysieke maar psychologische aard was. We plaatsten Misha op de Joodse school in Bila Tserkva, waar het psychologische team van CCI werd belast met intensief onderzoek en behandeling. Na acht maanden van individuele therapeutische zorg kon Misha praten, ontving hij drie gezonde maaltijden per dag en presteerde hij uitstekend op school. Misha’s grootmoeder noemt zijn transformatie een “wonder.”